เพื่อน

เมื่อก่อนคำๆนี้ไม่เคยมีอยู่ในหัวของฉันเลย

ฉันคิดว่าการไปโรงเรียน คือการหาความรู้ เรียนหนังสือ และแต่งตัวถูกระเบียบ

ผู้คนมากมายที่กำลังนั่งเล่น นั่งคุยกันอยู่ในที่นี้

เป็นแค่คนที่ฉันรู้จัก เป็นคนที่อยู่ในช่วงอายุวัยเดียวกัน

สามารถพูดคุยกัน ปรึกษาหารือเรื่องงานกัน ไปไหนด้วยกัน

ก็แค่นั้น.....

ฉันเป็นคนที่ไม่ถนัดเรื่องสร้างความสัมพันธ์

ฉันคุยไม่เก่ง และ ไม่มีเสน่ห์เพียงพอที่จะสามารถดึงดูดใครต่อใครให้มารุมล้อมตัวฉัน

ชีวิตของฉันวันๆหนึ่งหมดไปกับการวาดรูปที่ไร้สาระ

เวลาฉันจะไปไหน ก็ไม่จำเป็นต้องบอกให้ใครรู้

ฉันหาความอบอุ่นได้จากผ้าห่มผืนเล็กๆที่อยู่ปลายเท้า ตอนนอนได้ตลอดเวลา

และฉันคิดว่า...แค่นี้แหละ ชีวิตฉัน มีแค่นี้ก็พอใจแล้ว!

แต่ในวันนี้ ฉันรู้สึกแปลกไป

คนกลุ่มหนึ่งทำให้ความรู้สึกของฉันไม่เหมือนเดิม

ฝน มด ทราย นิ้ง เต๊นท์ ฯลฯ...

ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้จักคำว่า เพื่อน และ มิตรภาพ

ขอบคุณที่ให้โอกาสคนที่ไม่มีอะไรอย่างฉันได้รู้จักกับพวกแก

ขอบคุณที่รอฉัน เวลาที่ฉันทำอะไรช้าๆ

ขอบคุณที่ส่งสายตาเป็นห่วงเป็นใยและคำพูดที่จริงใจทุกคำมาให้ฉัน

ขอบคุณสำหรับเสียงหัวเราะที่พวกแกเป็นคนสร้างและมอบมันให้กับฉัน

ขอบคุณที่พวกแกคิดถึงฉัน ถึงแม้ว่าจะเป็นเวลาเพียงเสี้ยววินาทีแต่ฉันก็ซึ้งใจ

ขอบคุณที่ไม่โกรธฉันเวลาที่ฉันหงุดหงิดใส่พวกแก

ขอบคุณที่พวกแกลดตัวลงมาเป็นเพื่อนกับคนเลวๆอย่างฉัน

ขอบคุณ...ขอบคุณจริงๆ

ปล.ฉันจะไม่มีวันลืมพวกแก ฉันให้สัญญา